Fear brought Gods into our world
I abhor the fact the people do look up to him. Why can't we just believe in ourselves? I know that everything is beyond our control, but that doesn't mean we can't do THIS because GOD doesn't want us to. I just really HATE that mentality!
We've all heard of it. When our elders tell us things like "Ganyan talaga ang buhay. 'Pag ayaw ibigay ng diyos, talagang wala." Gusto ko lang talagang ipagsigaw sa kanila na
"Eh kung putanginang ginawa niyo ba naman kasi ng maayos, wala sanang problema. Ganito lang naman yan eh, kung gusto mo talaga-gagawin at gagawin mo lahat para maabot mo siya." You know what? I give up. People will always be stubborn and ignorant.
I do understand that having something to believe in really helps. I admit, I do talk to HIM when I'm scared, its just really hard to realize that you're apparently alone in a pool full of ashes. I have always been scared of the future, its the same reason why I don't plan. No plans, no frustrations. Life is an on going struggle and I'm so scared that I might slip- I just don't want to fall yet. I just don't want to have my happily ever after yet. Not now, my story has just started.
I'm scared. I'm just really too scared. Too scared if my plans to Brisbane won't pull through, scared if I can't continue my study at CSB, scared if anything bad's gonna happen, and the list goes on.
Naiiyak ako dahil nahihirapan na ang aking Ina sa ibang bansa. Mahirap kasi talaga ang mag-isa. Masaya sana kung may kasama kang Pinoy, iba raw kasi talaga kapag alam mong may kababayan kang malapit sayo. Iba rin yung kapamilyang parating kasama para maisip mong nasa bahay mo parin ikaw, yung tipong amoy palang ng ulam niyo-parang nasa Pinas ka na. Sabi nga nila "TUYO lang, feel na feel ko na ang Pilipins"
Napakalakas niyang tao. Sabi nga niya sa akin "Ang pagiging INA ay hindi lang parang papel sa isang dula-dulaan, trabaho ko yan" I promise her, once I get to be with her again- I'll make everyday be Mother's day. I know that a lot of you have been telling me na wala akong preno minsan, minsan..may mga bagay kasi akong gusto kong ilabas. Alam mo yun? Masakit man siya. Alam kong nahihiya ako minsan kung sasabihin ko siya. Para bang ipinapahiya ko ang sarili ko. Kung tutuusin, wala naman talaga akong pake sa kung ano ang iniisip niyo. Gusto ko lang mailabas ang saloobin ko.
Ako ay nagbloblog hindi para sa kasiyahan niyo, kundi sa pansariling kadahilanan. Hindi ba? Tayo naman lahat eh. Ang sarap kasi ng pakiramdam na may mga taong nakakarinig sayo. Hindi mo man sila kasama ngayun, ngunit damang-dama mo talaga ang kanilang pagmamahal sa pamamagitan lamang ng pagsulat. Mas madali rin talagang mag-isip pag Tagalog ang gamit mo. Nakakahiya nga lang sa mga PUTI kong fans at hindi na nila maintindihan ang pinagsasabi. KEBS!
Anyway, do listen to this before you leave. Okay lang kung walang comment, masaya na akong may nakikitang taong pumapasok dito. Iniisip ko nalang, binasa siya kahit napadaan lang pala siya. Okay na yun...basta alam ko, kahit hindi man tayo magkakadugo-parang pamilya na rin ang turing natin sa isa't isa. *NGITI*
"Eh kung putanginang ginawa niyo ba naman kasi ng maayos, wala sanang problema. Ganito lang naman yan eh, kung gusto mo talaga-gagawin at gagawin mo lahat para maabot mo siya." You know what? I give up. People will always be stubborn and ignorant.
I do understand that having something to believe in really helps. I admit, I do talk to HIM when I'm scared, its just really hard to realize that you're apparently alone in a pool full of ashes. I have always been scared of the future, its the same reason why I don't plan. No plans, no frustrations. Life is an on going struggle and I'm so scared that I might slip- I just don't want to fall yet. I just don't want to have my happily ever after yet. Not now, my story has just started.
I'm scared. I'm just really too scared. Too scared if my plans to Brisbane won't pull through, scared if I can't continue my study at CSB, scared if anything bad's gonna happen, and the list goes on.
Naiiyak ako dahil nahihirapan na ang aking Ina sa ibang bansa. Mahirap kasi talaga ang mag-isa. Masaya sana kung may kasama kang Pinoy, iba raw kasi talaga kapag alam mong may kababayan kang malapit sayo. Iba rin yung kapamilyang parating kasama para maisip mong nasa bahay mo parin ikaw, yung tipong amoy palang ng ulam niyo-parang nasa Pinas ka na. Sabi nga nila "TUYO lang, feel na feel ko na ang Pilipins"
Napakalakas niyang tao. Sabi nga niya sa akin "Ang pagiging INA ay hindi lang parang papel sa isang dula-dulaan, trabaho ko yan" I promise her, once I get to be with her again- I'll make everyday be Mother's day. I know that a lot of you have been telling me na wala akong preno minsan, minsan..may mga bagay kasi akong gusto kong ilabas. Alam mo yun? Masakit man siya. Alam kong nahihiya ako minsan kung sasabihin ko siya. Para bang ipinapahiya ko ang sarili ko. Kung tutuusin, wala naman talaga akong pake sa kung ano ang iniisip niyo. Gusto ko lang mailabas ang saloobin ko.
Ako ay nagbloblog hindi para sa kasiyahan niyo, kundi sa pansariling kadahilanan. Hindi ba? Tayo naman lahat eh. Ang sarap kasi ng pakiramdam na may mga taong nakakarinig sayo. Hindi mo man sila kasama ngayun, ngunit damang-dama mo talaga ang kanilang pagmamahal sa pamamagitan lamang ng pagsulat. Mas madali rin talagang mag-isip pag Tagalog ang gamit mo. Nakakahiya nga lang sa mga PUTI kong fans at hindi na nila maintindihan ang pinagsasabi. KEBS!
Anyway, do listen to this before you leave. Okay lang kung walang comment, masaya na akong may nakikitang taong pumapasok dito. Iniisip ko nalang, binasa siya kahit napadaan lang pala siya. Okay na yun...basta alam ko, kahit hindi man tayo magkakadugo-parang pamilya na rin ang turing natin sa isa't isa. *NGITI*
Fear brought gods into the world and ignorance is keeping them here.
In the words of Voltaire:
In the words of Voltaire:
As long as people believe in absurdities they will continue to commit atrocities.
10 thought he's crazy:
Kung kelan ka nagtagalog, saka ako nag nose-bleed. Di ko alam kung galit ka o nalulungkot dahil malayo ang mom mo o inaabot ka lang ng pagka brat. Natatakot ka na sa hamon ng buhay? hello! 16 years old ka pa lang. Wag mo munang pasanin ang mundo. Maglaro ka muna ng chinese garden. Hayaan mo munang paikutin ka ng mundo.
Too harsh and strong ang ginamit mo sa introduction. Pati ang title ng blog mo, tumindig ang balahibo ko. Don’t ever think because of our FEAR - religions and God were created. Would this mean God is created by human beings for escaping the treacherous realities of life? Yes I agree, and I agree on your stand that our fear of suffering for a wrong doing is not an act of God. Because we had been bestowed by our God the capacity to think what is right and wrong.
But your idea of that God is merely a creation of human being because of the so called FEAR and you characterized God as useless and worthless makes me think you’re an atheist.
Tama bang pinapasok ka ng mommy mo sa catholic school para maging atheist? Hmmm.. palo ka sakin pag nag EB tayo.
@Dada love- its all mixed emotions. ewan ko ba. ayan lahat ang nararamdaman ko nung ginagawa ko yung post. lungkot, galit at kung anik anik pa. pwede ring nagiging bratinella nanaman aketch. alam mo naman ako dada pag dinaanan ng buwanang ligaw dibetch?
anyway, i am atheist. saka hellow, they respect naman my "faith" at school. okay lang kung hindi ako magdasal during ANGELUS at Lasallian prayer :-p
nakita ko rin naman talaga ang eport mo dada :)maganda na rin yung palaging handa. ewan ko ba kung bakit ko to naiisip minsan. naiinis na rin ako eh. feeling ko kasi ang bilis bilis ng ikot ng panahon. naloloka lang talaga ako girl.
*HUGS* ilang palo na kaya ang aabutin ko neto? :-p last time i checked; 27 na yung "papaluin kita" lines na ginamit mo sakin; tweet,blogspot, at ym. shet.mamula mula na aketch niyan. ahihihihi
love you. tsup.
exciting nga!
:) yan lang.....
at bear hug heheheheh
tama ang dada rain mo, maglaro ka muna ng chinese garter (rain, it's garter not garden hanuveh!). tsaka na lang yung mga hamon ng buhay.
sa sarili kong experience, hindi FEAR kundi HOPE. sabihin na nating user ako pero wala pa akong talagang hiniling na hindi nya binigay. pwamis!
smile ka lang baby herbs;-)
i admire the love u have for ur mom!
it seems that the thought of NOT becoming a BRAT any longer is what really scares you.
peace out ^_^
you're still young... barely out of school... wag mo muna masyadong seryosohin ang buhay... maaga ka tatanda niyan..
ganun nga lng tlga.. believing in something helps us live life better. It gives us hope. Problema lng, gnagawa cyang excuse ng mga tao.
Please help me with my twitter dilemma
hope all is well with you, kapamilya. *NGITI* at ang ganda ng song, dinownload ko na nga e.
Post a Comment